نرود، گر همه گوهر بود، اندر گوشم

بلبان شکرین خودم از دور بپرس

که نگنجد تن و اندام تو در آغوشم

هر سخن کز لب لعل تو نیاید بیرون

دوش منظور خودم گفتی و دادم دل و دین

امشبم بنده خود خوان، که از آن به کوشم

اوحدی هر چه مرا گفت شنیدم زین پیش