اوحدی هر چه مرا گفت شنیدم زین پیش

نرود، گر همه گوهر بود، اندر گوشم

دوش منظور خودم گفتی و دادم دل و دین

امشبم بنده خود خوان، که از آن به کوشم

پس ازین گر به سخن سحر کند ننیوشم