رحمتی کن، که ز هجر تو چو موییست تنم

وه! که امروز چه آشفته و بی خویشتنم

دشمنم باد بدین شیوه که امروز منم

شد چو مویی تنم از غصه نادیدن تو

اثری نیست درین پیرهن از هستی من

وین تو باور نکنی، تا نکنی پیرهنم

دهنت دیدم و تنگ شکرم یاد آمد