ازین اندیشه در دامن کشیدم پای صد نوبت

تو هم لیکن نمیگویی، که میگویی: نمی دانم

مرا دیوانه میدارد سر زلف پریرویی

که گر با من در آرد سر، کند حالی سلیمانم

اگر یاد سر زلفش نمی گیرد گریبانم

نگارینا، چرا کردی تو با همچون منی سختی؟

که اندر عهد خود هرگز ندیدی سست پیمانم