همی تازد بهر سوی و همی بازد بهرسانم

ز دستش زان نمینالم که بر میگرید از خاکم

به پایش زان در افتادم که می آرد به پایانم

جهانی در تماشای من و او رفته و آن بت

ازو پی گم کنم هر دم، ولی زودم رسد در پی

که رای او طلب گارست و روی او نگهبانم

وجودم آن نمی ارزد که: آن بت بر سرم لرزد