براند لیک دیگر بار و باز آرد به دستانم

درین رفتن به همراهی مرا او دست میگیرد

و گر نه پای ره رفتن ندارم هیچ و نتوانم

بیفتم، لیک دیگر پی برافرازد به افسونم

ز هر کس می کشم صد طعنه وز عشقش نمی گردم

ز دستش میخورم صد زخم و از پایش نمی مانم

کشیدم پای در دامن، مگر مجموع دانم شد