کشیدم پای در دامن، مگر مجموع دانم شد

براند لیک دیگر بار و باز آرد به دستانم

ز هر کس می کشم صد طعنه وز عشقش نمی گردم

ز دستش میخورم صد زخم و از پایش نمی مانم

کنون خود را همی بینم که: مجموعی پریشانم

شدم با این سبک روحی به غایت سخت جان، ورنه

که دارد طاقت زخمی که من در معرض آنم؟