کنون خود را همی بینم که: مجموعی پریشانم

ز هر کس می کشم صد طعنه وز عشقش نمی گردم

ز دستش میخورم صد زخم و از پایش نمی مانم

کشیدم پای در دامن، مگر مجموع دانم شد

شدم با این سبک روحی به غایت سخت جان، ورنه

که دارد طاقت زخمی که من در معرض آنم؟

زمانی نیست بی دولت چو کار من به دور او