تا سحر بر رخ او غالیه سایی بکنم

گر شبی چاره این درد جدایی بکنم

از شب طره او روز نمایی بکنم

ور به دست آورم از شام دو زلفش گرهی

سرزنش می کندم عقل که: در عشق مپیچ

بروم چاره این عقل ریایی بکنم

از برای سخن عقل خطایی باشد