از برای سخن عقل خطایی باشد

تا سحر بر رخ او غالیه سایی بکنم

سرزنش می کندم عقل که: در عشق مپیچ

بروم چاره این عقل ریایی بکنم

که به ترک رخ آن ترک ختایی بکنم

گر مسخر شود آن روی چو خورشید مرا

پادشاهی چه؟ که دعوی خدایی بکنم