به خیره سوختنم دست یافت دوست، مگر

به آن سرم که: سر خود ز می چو مست کنم

گذر به کوچه آن ترک می پرست کنم

به چاره ساختن آن دوست را به دست کنم

به گردن دلم از نو درافگند بندی

از آن کمند چو آهنگ بازرست کنم