از خویشتن بار دگر باید به زاییدن ترا

تا خلق گوید: خاص شد، من شهره عامت کنم

روزی که گویی: از خطر، کلی رهایی یافتم

من زان رهایی یافتن چون مرغ در دامت کنم

چون زاده باشی عشق خود چون شیر در کامت کنم

در راحت تن دیده ای اقبال و بخت خود، ولی

روزی شوی مقبل که من بی خواب و آرامت کنم