کندی کنی چوبت زنم، تندی کنی رامت کنم

در راحت تن دیده ای اقبال و بخت خود، ولی

روزی شوی مقبل که من بی خواب و آرامت کنم

چون داغ من بر رخ زدی زین پس یقین می دان که من

تا کی در آب و گل شوی؟ وقتست اگر مقبل شوی

تا چون تو یکتا دل شوی، من اوحدی نامت کنم