که پنجه با سر و دست نگار خویش کنم

گرم نهی چو کله تیغ تیز بر تارک

گمان مبر تو که: من ترک یار خویش کنم

مرا ز دوست خویش اعتماد آنم نیست

چو اوحدی سخن از لعل آن صنم راند

هزار دامن گوهر نثار خویش کنم