چو اوحدی سخن از لعل آن صنم راند

گمان مبر تو که: من ترک یار خویش کنم

مرا ز دوست خویش اعتماد آنم نیست

که پنجه با سر و دست نگار خویش کنم

هزار دامن گوهر نثار خویش کنم