باری، نگاه می کن در قامت چو نونم

از بس فسون که کردم افسانه شد دل من

خود در تو نیست گیرا افسانه و فسونم

میم دهان خود را از من نهان چه کردی؟

گر اوحدی سکونی دارد، صبور باشد

من چون کنم صبوری آخر؟ که بی سکونم