کنون که رنج بتر شد، بپرس بهتر ازینم

کدام خواب گرانت ربوده بود؟ نگارا

که هیچ گوش نکردی به ناله های حزینم

قدم به پرسش من، دیر شد، که رنجه نکردی

مرا به شربت و دارو نیاز و میل نباشد

دوای درد من این مایه بس که: درد تو چینم

به بوستان مبر، ای اوحدی، مرا ز بر او