دوشم نشان دوست به بازار داده اند

من گرد خط کوچه چو پرگار می روم

صدبار چون خلیل مرا سوختند وباز

همچون کلیم در پی دیدار می روم

عیبم مکن که بر سر بازار می روم

با یادش ار برهنه به خارم برآورند

گویی که: بر حریر، نه بر خار می روم