تا ساغر شراب و دف و چنگ دیده ایم

ما تا جمال آن رخ گلرنگ دیده ایم

همچون دهان او دل خود تنگ دیده ایم

بیرون شد اختیار دل و دین ز چنگ ما

آن دل، که دلبران جهانش نیافتند

زان زلفهای تافته آونگ دیده ایم

چنگ حسود ما چه گریبان که پاره کرد