بر یک نهاد و یک صفت و یک و تیره ایم

آنجا مکرمیم چو سقلاب و زنجبیل

هر چند در دیار تو کرمان و زیره ایم

لاف « بلی» زدیم وز روز الست باز

ما را ز شهر تا که برون برده اند رخت

گه خواجه ایم در ده و گاهی امیره ایم

دوری ز کوی دوست گناهی کبیره بود