دوری ز کوی دوست گناهی کبیره بود

بر یک نهاد و یک صفت و یک و تیره ایم

ما را ز شهر تا که برون برده اند رخت

گه خواجه ایم در ده و گاهی امیره ایم

اکنون به شست و شوی گناه کبیره ایم

روزی به چرخ جوش برآرد فقاع جان

زین خم سر گرفته، که در وی چو شیره ایم