کان علف تلخ را پیش خر انداختیم

زود به خسرو بر این قصه شیرین، که ما:

زحمت فرهاد را از کمر انداختیم

از گل بستان وصل یک دو سه دامن بیار

زقه یک مرغ بود، طعمه یک مور گشت

هر چه به ایام بر یک دگر انداختیم

ای که به تشویش ما دست برآورده ای