ای که به تشویش ما دست برآورده ای

کان علف تلخ را پیش خر انداختیم

زقه یک مرغ بود، طعمه یک مور گشت

هر چه به ایام بر یک دگر انداختیم

تیغ چرا میکشی؟ چون سپر انداختیم

یاد سپاهان میار، هیچ، که ما سرمه وار

خاک درش، اوحدی، در بصر انداختیم