تیغ چرا میکشی؟ چون سپر انداختیم

زقه یک مرغ بود، طعمه یک مور گشت

هر چه به ایام بر یک دگر انداختیم

ای که به تشویش ما دست برآورده ای

یاد سپاهان میار، هیچ، که ما سرمه وار

خاک درش، اوحدی، در بصر انداختیم