گرم چون اوحدی روزی سر زلفش به دست افتد

به گوش او رسد حالم، چو با ابرو سخن گویم

دل من چون ز موی او پریشانست و آشفته

به وصف موی او باید که همچون مو سخن گویم

چو چین زلف تا برتاش تو بر تو سخن گویم

به قول زشت بد گویان نگردد گفته من بد

جهان نیکو همی داند که: من نیکو سخن گویم