چو چین زلف تا برتاش تو بر تو سخن گویم

دل من چون ز موی او پریشانست و آشفته

به وصف موی او باید که همچون مو سخن گویم

گرم چون اوحدی روزی سر زلفش به دست افتد

به قول زشت بد گویان نگردد گفته من بد

جهان نیکو همی داند که: من نیکو سخن گویم