زان چهره چون یاد آورم،در گور، بعد از سالها

سر سویدای دلم سودای آن ترک ختن

در دل نهادم مهر او و آن دل روان دادم بدو

زیرا که گر در جان نهم، جانم نگنجد در بدن

اشکم برویاند علف، آهم بسوزاند کفن

من می توانم جان خود در پای او کردن ولی

چون من بکلی او شدم،خود چون توان گفت او و من؟