گفتا: بخواهم کشتنت روزی، چو گفتم: خون بها؟

از بوسه دزدی توبه کن، کین جا درختست و رسن

گوید که: «سن سن» ترک من، چون گویمش نامهربان

ور مهربان میخوانمش اینرا نمیگوید که: «سن»

بنمود روی خود که: هان! گفتم: زهی وجه حسن!

هر ساعتی شکر به من ز آن پسته من من می دهد

گر نیست ساحر؟ چون دهد از پسته ای شکر به من؟