که با مطلوب خود بودم علی رغم طلب گاران

ز خاکت بوی عهد یار می یابد دماغ من

زهی!بوی وفاداری، زهی!خاک وفاداران

خوشا آن فرصت و آن عیش و آن ایام و آن دولت

بمان ،ای ساربان،ما را به درد خویش و خوش بگذر

که بار افتاده همراهی نداند با سبک باران

خود ، ای محمل نشین، امشب ترا چون خواب می آید