بمان ،ای ساربان،ما را به درد خویش و خوش بگذر

زهی!بوی وفاداری، زهی!خاک وفاداران

خوشا آن فرصت و آن عیش و آن ایام و آن دولت

که با مطلوب خود بودم علی رغم طلب گاران

که بار افتاده همراهی نداند با سبک باران

خود ، ای محمل نشین، امشب ترا چون خواب می آید

که از دوش شتر بگذشت آب چشم بیداران