ز آه سرد و آب چشم خود دایم به فریادم

که بار افتاده همراهی نداند با سبک باران

خود ، ای محمل نشین، امشب ترا چون خواب می آید

که از دوش شتر بگذشت آب چشم بیداران

که اندر راه سودای تو این بادست و آن باران

نسیم صبح، اگر پیش طبیب من گذریابی

بگو: آخر گذاری کن، که بدحالند بیماران