تا آینه پیشش نزنند آینه داران

ما را به بهار و سمن و لاله چه خوانی؟

دریاب کزین لاله چه روید به بهاران؟

آهن که چه دید از غم آن چهره بگویید

گر دوست دوایی ننهد بر دل مجروح

مرهم ز که جوید جگر سینه فگاران؟

صد قصه نبشت اوحدی از دست غم او