صد قصه نبشت اوحدی از دست غم او

تا آینه پیشش نزنند آینه داران

گر دوست دوایی ننهد بر دل مجروح

مرهم ز که جوید جگر سینه فگاران؟

وین غصه یکی بود که گفتم ز هزاران