تا دانهای خال نهادند گرد لب

گویند نیستمان خبر از حال و هستشان

اندر شکست خاطر ما سعی می نمود

یاری که چین زلف سیه می شکستشان

دیگر ز دام زلف شکاری نرستشان

آنها که تن به مهر سپارند و دل به عشق

زینها مگر به مرگ بود باز رستشان