دیگر ز دام زلف شکاری نرستشان

اندر شکست خاطر ما سعی می نمود

یاری که چین زلف سیه می شکستشان

تا دانهای خال نهادند گرد لب

آنها که تن به مهر سپارند و دل به عشق

زینها مگر به مرگ بود باز رستشان

پنجاه گونه بر دل ریشم جراحتست