گر نمی یاری چو مادر آفتابی داشتن

ایکه خوابت میبرد، بنشین، که با هم راست نیست

میل خوبان کردن و در دیده خوابی داشتن

از غم او گر بگریی باز پوشان چشم تر

آنکه ما را عیب می گوید درین آشفتگی

پیش آن رویش نمی باید نقابی داشتن

اوحدی، گر عشق می ورزی ز سور دل منال