چه زنی به تیغ و تیرم؟ چه نخواهم از تو بوسی

سر زلف عنبرین را همه بند پای من کن

دل این بهانه جویان بگریزد از غم تو

تو حوالت غم خود به در سرای من کن

رخ چون سپر که داری سپر بلای من کن

به دو روزه آشنایی چه نهی سپاس بر من؟

رخت آشناست، حالی، دلت آشنای من کن