چون اوحدی زان تو شد، محکوم فرمان تو شد

ای دیدنت درمان من، دردم به درمان تازه کن

با گوی و چوگان،ای پسر، روزی به میدان برگذر

هم آب گل رویان ببر، هم خاک میدان تازه کن

رخ را، چو مهمان تو شد، در روی مهمان تازه کن