گر نه آب چشم سیل انگیز من مانع شود

گوییا با اشک بیرون میرود اسرار من

رخت ازین شهرم به صحرا برد می باید که شب

مردم اندر زحمتند از ناله بسیار من

هر شبی شهری بسوزد آه آتشبار من

همچو یاقوتست اشکم، تا خیال لعل او

آشنایی می کند با دیده بیدار من