مرا چون ماه در عقرب خوش آمد روی و زلف او

سر بارندگی دارد دو چشم تند بار من

که فتح الباب هجرانست و تحویل نگار من

از آن نیکی نمیبینم، که بد بود اختیار من

من آن چرخم، که از جانست مهرم در میان دل

من آن صبحم، که از اشکست پروین در کنار من