تا بتو گوید درست روی چو دینار من

عشق نورزیده بود جان سبکبار من

بر تو مرا فتنه کرد این دل بی کار من

گر خبر از درد من نیست ترا، در نگر

ای که بیازرده ای بی سببم بارها

تا توچه میخواستی از من و آزار من؟

زلف تو در راه دل دام بلا چون نهاد