زلف تو در راه دل دام بلا چون نهاد

تا بتو گوید درست روی چو دینار من

ای که بیازرده ای بی سببم بارها

تا توچه میخواستی از من و آزار من؟

روی چو گل را بگو تا: ننهد خار من

روی پشیمان شدن نیست، که در عشق تو

نایب قاضی نوشت حجت اقرار من