دگر روز بنشست بر تخت خویش

به کف بر گرفتند هر دو نبید

به پیشش همی عود می سوختند

تو گفتی همی آتش افروختند

ز لشکر بیامد فراوان به پیش

همه لشکرش را به بهمن سپرد

وزانجا خرامید با چند گرد