سر به صحراها نهادم، فاش گردید آن که من،

جور دیدم تا بدید آن خسرو خوبان که من،

عاشقم، وز من بپوشانید رخ چندان که من،

در غمش دیوانه گشتم، بی رخش مجنون شدم

خوف بدنامی ندارم، بیم رسواییم نیست

ور بمانم مدتی دیگر چنان می دان که من،

دل به درد او سپارم، تن به مهر او دهم