از پیش ما گو: خرج کن چندان که باید بعد ازین

خود را چو دادیم آگهی از ذوق حلوای لبش

لذت نیابد کام ما، گر شهد خاید بعد ازین

در دستگاه چرخ اگر اندوه و محنت کم شود

بس فتنه زایید آسمان، در دور چشم مست او

از روزگار بی وفا تا خود چه زاید بعد ازین

با زلف آن دلدار چون باد صبا گستاخ شد