با زلف آن دلدار چون باد صبا گستاخ شد

از پیش ما گو: خرج کن چندان که باید بعد ازین

بس فتنه زایید آسمان، در دور چشم مست او

از روزگار بی وفا تا خود چه زاید بعد ازین

یا عنبر افشاند هوا، یا مشک ساید بعد ازین

ای یار نیکوکار، تو تدبیر کار خویش کن

کز ما بجز سودای او کاری نیاید بعد ازین