یا عنبر افشاند هوا، یا مشک ساید بعد ازین

بس فتنه زایید آسمان، در دور چشم مست او

از روزگار بی وفا تا خود چه زاید بعد ازین

با زلف آن دلدار چون باد صبا گستاخ شد

ای یار نیکوکار، تو تدبیر کار خویش کن

کز ما بجز سودای او کاری نیاید بعد ازین

تا این زمان گر نطق ما تقصیر کرد اندر سخن