عید من آن رخسار بس، تا درتنم باشد نفس

ای عید، بنمودی به من دی صورت ابروی او

امروز قربان می شوم، گر می نمایی روی او

چندان که دارم دسترس باشم به جست و جوی او

بر عید گاه ار بگذرد، چوگان به دست، از لاله رخ

جز تن نشاید خاک ره جز سر نزیبد گوی او