بر عید گاه ار بگذرد، چوگان به دست، از لاله رخ

امروز قربان می شوم، گر می نمایی روی او

عید من آن رخسار بس، تا درتنم باشد نفس

چندان که دارم دسترس باشم به جست و جوی او

جز تن نشاید خاک ره جز سر نزیبد گوی او

صد بار بر زانو نهم سر بی رخش هر ساعتی

نادیده خود را در جهان یک بار همزانوی او