صد بار بر زانو نهم سر بی رخش هر ساعتی

چندان که دارم دسترس باشم به جست و جوی او

بر عید گاه ار بگذرد، چوگان به دست، از لاله رخ

جز تن نشاید خاک ره جز سر نزیبد گوی او

نادیده خود را در جهان یک بار همزانوی او

از سایه سر گردان ترم، بی آفتاب عارضش

تا سایه ای بینی ز من، مشنو که آیم: سوی او